ՃՇՄԱՐՏԱԽՈՍ ԵՎ ՃՇՄԱՐՏԱԽՈՍՈՒԹՅՈՒՆ

ՃՇՄԱՐՏԱԽՈՍ ԵՎ ՃՇՄԱՐՏԱԽՈՍՈՒԹՅՈՒՆ

ԱՌԱԾԱՆԻ

«Դուզ (ճիշտ) խոսողի գլուխը ծակա ա»:

«Դուզ խոսողի գդակը ծակ կըլնի»:

«Ղորդ (ճշմարիտ) զուրցողի գլուխը կոտոշով (պոզ) է»:

«Ճիշտ խոսողի ձին պտի թամքած ըլնի»:

«Դրուստ խոսողի ձին թամքած պտի ըլնի, որ փախչի»:

«Շիտակ ասողին ձին տակն պետք ա»:

«Օղորթ (ճշմարիտ) խոսողի ձին դուռն է»:

«Ճշմարիտ խոսողի տակին մի Արաբստանի ձի պիտի»:

«Դրուստ խոսող ձին դռանը պիտի, վուտն էլ ուզանգռումը (ասպանդակ)»:

«Շիտակ ասողը տեր չունի»:

«Ղորդ զուրցողը տեղ չունենար»:

«Շիտակ ըսողը դո՞ւն մնացիր»:

«Շիտակ զուրցողը քե՞զ են դրեր»:

«Ամեն բան դրուստ չի ասվի»:

«Շիտակ խոսքը հանաքով կասեն»:

«Ծուռ նստինք, շիտակ խոսինք»:

«Շիտակ պատը չփլչիր»:

«Շիտակ ճամբով քալողը չը դադրի»:

«Շիտակ ճամփի ման եկողը հայելումն էլ կերևա»:

«Շիտակ մարդը ծուռ բան չսիրեր, ծուռին ալ շիտակ չըսեր»:

«Դյուզին պատիժ չը կա»:

«Հազար խփին, մե դրուստ ասիլ տան»:

«Հազար սուտ մեկ ղորդ չաժեր»:

 

ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՍՍՌ ԳԱ (ԳԻՏՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԱԿԱԴԵՄԻԱ)
ՀՐԱՏԱՐԱԿՉՈՒԹՅՈՒՆ — ԵՐԵՎԱՆ 1960
Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտ, Ա. Տ. Ղանալանյան,
ԱՌԱԾԱՆԻ

Одна идея о “ՃՇՄԱՐՏԱԽՈՍ ԵՎ ՃՇՄԱՐՏԱԽՈՍՈՒԹՅՈՒՆ

Добавить комментарий